de kuise Susanna, en twee geile oude bokken...

Van ongewenste intimiteiten gesproken... Susanna, echtgenote van Joachim, woonde in een kast van een huis met een grote hof, een park met een vijver. De Israëlieten kwamen daar vaak samen, rechtszaken werden daar ook besproken. Twee rechters, twee ouwe bokken, begeerden de mooie Susanna en bespiedden haar stiekem in de tuin, bij de vijver. Het ging van kwaad naar erger. Toen Susanna op een dag wilde baden, deden de beide rechters haar het voorstel om hen terwille te zijn, ging zij daar niet op in, dan dreigden ze ermee Susanna van overspel met een jonge man te beschuldigen. Wilde Susanna haar kuisheid bewaren ten opzichte van iedereen, dan moest ze dus overspel plegen met die twee ouwe bokken. Maar zij weigerde. Daarop schreeuwden de ouwe rechters dat ze Susanna betrapt hadden met een jonge man, overspel dus, waarop een steniging moet volgen. En de rechtspraak geschiedde, de oude rechters kregen gelijk en waren gered... Dan verschijnt de jonge Daniël, waarvan men geloofde dat hij uitzonderlijke kennis bezat. Hij riep allen tesamen in de rechtszaal, en ondervroeg de twee ouwkes afzonderlijk. Bleek dat beiden het overspel gezien hadden, elk op een andere plaats, ze hadden dus alles gelogen. Zij werden gedood, niet Susanna... Ongewenste intimiteiten... Op vandaag een ware plaag, en velen staan voor het dilemma : erop ingaan of een baan verliezen, buigen voor een betere job of voor een groter loon. Rijken profiteren van hun macht en geven onderdanen soms geen keuze. Seks is een betaalmiddel geworden, maar wie betaalt wie ? Ingaan op ongewenste intimiteiten is jezelf verliezen, slaaf worden, en dat wil God niet ! Zijn Kind is vrij, wie daaraan raakt wordt gestraft, niet naar wereldse normen, maar de ware Geest verdwijnt uit hen die het Kind in jou aanraken...

Adam en zijn tweeslachtigheid...

Adam, Gods gewilde Kind, ging weg van de Vader, ging zich verstoppen, en kwam in een wereld van ellende terecht. Het begin van de zwerftocht van de mens, zoals ik mezelf kende vroeger. Maar is die zwerftocht waarheid ? Ik denk het niet, het is een in hoofde gerealiseerde illusie die je als werkelijkheid ervaart... En je voelt dat je terug moet naar je origineel, er is een soort heimwee naar het echte, het hemelse dat je ooit gekend hebt, waar je in waarheid nooit weggeweest bent maar dit besef je niet meer... Ik verwijs naar een uitspraak van Meester Eckhart, dertiende eeuw, een uitspraak die ik ooit gelezen heb en die ik niet meer kan vergeten. Het klonk ongeveer zo : "ik ben uit eigen wil uit God weggegaan, en als ik er terugkeer zal niemand mij vragen waar ik geweest ben, niemand heeft weet van mijn weggaan". Zo ervaar ik de zondeval van Adam, een zondeval die enkel hij in de materie beleeft, hij creëerde een tweeslachtig "zijn" : hij heeft het echte "zijn in God", en creëerde daarnaast het illusoire "zijn in de materie" door eigen wil en alleen door hem als werkelijkheid beleefd. Zijn weggaan uit God wordt dus enkel door hem ervaren, terwijl hij toch eeuwig als gewild Kind van God in God verblijft. Jezus Christus is werkelijk de Zoon van God. Hij leefde onder de mensen, maar had weet van Zijn verblijven in God, en is ons dus werkelijk voorgegaan...

Salomo, de wijze koning die de vrouwen kent...

Koning Salomo, zoon van David, kennen wij als de grote wijze man. Typisch daarvoor is zijn berechting van twee vrouwen. Deze woonden samen en de ene baarde een kind. Enkele dagen later baart ook de andere een kind. Deze tweede vrouw, op een nacht, werd wakker bovenop haar kind, dat zo verstikt was. Ze legde het dode kind bij de eerste vrouw en nam daar het levende kindje weg. Beide vrouwen claimden nu voor koning Salomo het levend kindje. De koning, na wederzijdse uitleg gehoord te hebben oppert het levende kind met een zwaard in tweeën te delen, voor beiden een deel dus...een beetje blufpoker. De tweede vrouw accepteerde het voorstel, omdat, als zij het levende kind niet kreeg, de andere het ook niet mocht hebben. De eerste vrouw echter wilde het kind dan maar wegschenken, opdat het leven zou. Koning Salomo gaf daarop het kind aan de eerste vrouw, de werkelijke moeder, oordeelde hij. Die tweede vrouw toont ons de bezitterigheid van moeders(of vaders), van ouders zeg maar, die hun kinderen verstikken. Ouders die hun kind geen eigen weg laten kiezen, die altijd zelf beslissen wat en hoe het kind moet functioneren, die hun kind gewoon verstikken. God wil dat Zijn Kind vrij is, liefde ervaart en zelf kan oordelen. De eerste vrouw kan haar kind uit handen geven, ondanks haar liefde, als het maar leeft...en ook dat was de visie van de wijze koning Salomo.

was David zo'n braaf manneke ?

Was David zo'n braaf manneke ? Nee, uit heel het verhaal over koning David zien we dat hij zwak was, leefde van hartstochten. En toch werd hij vergeven ! Hij werd het hoofd van de Stam. Vergiffenis is de rode draad in de Bijbel, méér dan een gsm-berichtje van de Vader. De kleine David doodde de reus Goliath met een slinger en een kei, een zege, afgesmeekt van God. David ging echter hoogmoedig een stapje verder : de dood van de reus was een feit, maar hij onthoofdde hem nog achteraf. Geen nobele daad, dacht ik, het was het zich toe-eigenen van een trotse overwinning die dan toch door God geregisseerd was. Eens koning liet hij moedwillig een medewerker ombrengen omdat hij zijn vrouw begeerde. Hij werd verliefd op Batseba, de vrouw van Uria, een strijder van koning David. En David stuurde Uria naar het slagveld, op een plaats waar hij zeker zou omkomen, moord met voorbedachte rade... David kreeg een kind met Batseba, een kind dat later stierf. De vrucht van het kwaad stierf, naamloos, want er was enkel sprake van "het" kind. De vrucht van het ondoenbare moest sterven. En David werd door God vergeven, werd hoofd van de Stam, hoogverheven ! God verheft de kleine mens, tilt deze op een hoger niveau, en blijft erin geloven, hoe zwak die ook moge wezen. We kunnen spreken van een onwereldse barmhartigheid waar geen werelds kwaad tegenop gewassen is.

de verloren zoon, het kind dat zijn vader dood wil...

Het verhaal van de verloren zoon grijpt me sterk aan. Ik vind er mezelf in terug en dat spoort me aan om het heel intens te lezen, en het slot nog eens te beleven. Waar begint de ellende ? De zoon wil de nacht in en eist zijn erfenis op. Met andere woorden, voor hem is zijn vader overleden want wie erft, erft van een afgestorvene. Zijn vader is voor hem dus niemand meer, het ergste wat een vader kan overkomen. Met zijn zakken vol geld gaat de zoon boemelen : als student deed ik eender... Na de kermis kwam de kater, armoede, schuldgevoelens, berouw en de herinnering aan de geborgenheid bij vader. Zou hij durven terugkeren ? Hij kan niet anders... En vader leeft... ontvangt zijn zoon als een koning en veegt de spons over alles. De zoon heeft voor zichzelf de hel verdiend en erft de hemel. Dit is geen wereldse logica ! Eigenlijk is die logica ook mij te beurt gevallen. Na een al te gek leven heb ook ik Vader teruggevonden, of Hij mij. Het verleden lijkt uitgewist zonder mijn toedoen, en God is me nabij. Ik heb de hemel niet verdiend, en toch wacht hij op mij. De bijbel is ons op het lijf geschreven. Ik werd geboren, geworpen in een zee van intriges, oorlog en onvermogen, net als Mozes. Op een bepaald moment had ik mijn vader niet meer nodig, behalve zijn vermogen. Ik trok gewild door de woestijn, zonder Mozes, maar met zijn tien geboden in mijn achterhoofd. Ik ondervond tien plagen, niet die van Egypte, maar plagen die voortvloeiden uit mijn gedrag. Na het zwerven kwam de Zoon aankloppen in mijn bewustzijn. Hij leerde mij de Vader kennen, ontwikkelde in mij het Zoons bewustzijn. Dit is het Bijbelse verhaal, voor mij, voor u, voor ons allemaal...

Jozef, een fotoplaatje van Christus...

"God ervaren als strenge rechter" is het gevolg van onze traditie. Wij leven in een traditie waar "goed" wordt beloond, waar "kwaad" wordt bestraft. De Opperheer moet dan wel een beul zijn voor ons. Maar in de Bijbel zien we al heel vlug een barmhartige God... Vader Jacob beminde Jozef en de kleine Benjamin meer dan zijn andere zoons, omdat het de zoons van zijn lievelingsvrouw Rachel waren. Hij trok Jozef voor en Jozef werd daardoor door zijn broers gehaat. Op zekere dag wordt Jozef er door Jacob op uit gestuurd om te kijken hoe het zijn broers vergaat, die op dat ogenblik de kudde hoeden bij Sichem. Terwijl Jozef op weg gaat, blijken zijn broers het plan te hebben opgevat hem te doden. Ruben, zijn oudste broer, heeft daar bezwaar tegen, want hij wil niet dat er bloed zal vloeien. Als Jozef zijn broers bereikt, wordt hij in een droge put gegooid, en wat later, toen de broers wroeging kregen omwille van hun daad,komen ze op hun stappen terug en verkopen hem aan kooplui, die met een karavaan op weg zijn naar Egypte. De broers maken hun vader wijs dat Jozef door een leeuw is verscheurd. Toen er hongersnood uitbrak verwierf Jozef faam in Egypte, er waren grote voorraden graan door zijn toedoen, en zijn hongerige familie komt naar Egypte naar de graanschuren. Zijn broeders, zeg maar moordenaars, komen er goed van af, worden gered door toedoen van Jozef. Jozef is voor mij de eerste koning van Israël, een beeld van de barmhartige God en van Zijn geliefde Zoon Jezus Christus die door Zijn broeders verloochend werd... Later in de Bijbel echter, door toedoen van de profeten, wordt de beloning en de bestraffing benadrukt : wie goed is krijgt snoep, wie stout is krijgt de roe. Op dat moment hadden de profeten gelijk, het volk moest wakker geschud worden, maar hierdoor werd het beeld van God als strenge rechter wel teveel benadrukt, en tot op heden vrezen de mensen de barmhartige God.

de ark van Noë, de mens in een notedop...

Heeft de ark van Noë ooit bestaan ? Dit keer wens ik negatief te antwoorden. Het verhaal van de grote zondvloed lijkt mij een mythe die ook in andere culturen geciteerd werd. Waarom dan dit verhaal in de Bijbel ? Wat zegt het mij ? Een volk wordt gespaard, wordt een nieuw leven aangereikt... Volkeren degenereren, de mens gaat ten onder aan zijn illusie. Overspoeld door eigen maaksels en toestanden dreigt hij te vergaan. Zelf niet meer bij machte voelt de mens zich hopeloos met als enige toekomst nog : de dood. Maar hij heeft een joker : God. God plaatst de mens weer op zijn niveau, eigenlijk bijna onmerkbaar, zonder schrik aan te jagen. Na een tijd wordt de mens zich bewust van zijn redding, de Geest (witte duif) overtuigt de mens dat hij weer de juiste koers vaart. De Geest lijkt voor de mens een verwaarloosbaar kleinood, niet meer dan een bosduif, en toch zal hij er ooit moeten in vertrouwen, wil hij zijn redding beseffen. De dodelijke zondvloed en de duif zijn de iconen voor het "ego" in de mens en de verlossende Geest.

Jezus, de visser die niet van water hield...

Jezus was een visser die niet van water hield. Hij trok naar de woestijn, de stilte, om na te denken, om Zijn eenheid met de Vader te ervaren. Het water was voor de joden de icoon voor de dood. Denk maar aan Mozes en zijn nomaden die door de opengereten zee trokken en waarbij alle vijanden de dood vonden toen de zee opnieuw ineenvloeide. We kennen ook het verhaal van de enorme zondvloed en de ark van Noë. Jezus loopt over het water, hij zegeviert over de dood. Sterker nog, hij verandert water in wijn, onttrekt de dood aan het water en maakt het levenschenkend. Hij vist niet op vissen, maar werpt de netten uit om de mens te redden uit de dood. En wat is die redding ? Hij geneest, vergeeft zonder vragen allen die in Hem God vinden en spoort de mensen aan met z'n allen één te worden in Hem en de Vader. Spijtig dat zijn volgelingen, de apostelen, Hem niet goed begrepen hebben. Ze misten de boot en hun volgelingen genezen nu met straffen en niet na te leven wetten, ze verloochenen de boodschap van de Visser die niet van water hield.

heeft Mozes ooit echt bestaan ?

Heeft Mozes ooit bestaan ? Dit is een vraag die ik meermaals hoorde. Eerlijk gezegd, ik weet het niet en het interesseert mij ook niet. De Bijbel is geen soap-verhaal, wij zien het misschien zo, maar dat is de Bijbel niet. Feit is, dat op een moment in de joodse traditie, een ander Godsbesef is ingetreden. God was voor de Hebreeën lange tijd een God naast zovele andere goden van andere kulturen, naast bvb. Baäl. Wat veranderde er met Mozes ? De God van de Hebreeën werd een nabije God, die meetrok op avontuur, niet tijdsgebonden, niet plaatsgebonden, Hij werd een meereizende figuur die altijd hielp. In tegenstelling met Baäl, die eigenlijk als God van de vruchtbaarheid seizoensgebonden figureerde, was de God van Israël een gezel in goede en slechte tijden, die altijd bij de hand was. De brandende struik, God, die rond Mozes beschreven wordt, kan net zo goed een beeld zijn van een volk, in vuur en vlam gezet door een Godsbesef, een volk met een stamboom die reikt tot op heden. Er is daar een bewustzijn gegroeid, op korte tijd, bij nomaden, een Godsbesef dat bij een volk zeer snel ingang vond en heel snel als basisgedachte werd aanvaard. Of de katalysator Mozes is of iemand anders, dat maakt voor mij en mijn geloof niets uit.

de Onvruchtbare baart...

Wie "vruchtbaarheid" zegt, denkt aan moeder aarde, de kosmos. Adam, de Zoon, was de Geest Gods ingeblazen, was zijn beeld en gelijkenis. Toch herkende hij zich in moeder aarde, Eva, en beschouwde zich als een gelijke van moeder aarde. Hij stelde dat Eva been van zijn gebeente was, vlees van zijn vlees... een illusie waardoor hij koos voor een persoon te worden, een wezen van pijn en dood...Zoon zijnde... Wie in de Bijbel uit een "onvruchtbare" moeder wordt geboren, wordt gezien als iemand wiens geest zich niet bindt aan het aardse, de kosmos, de materie, maar wel het hogere "zijn" opzoekt. Een vrucht uit de onvruchtbare is een vrucht die niet aan het aardse gebonden is. Zowel in onze gelovige traditie als in andere, blijken er heel wat kinderen gebaard te zijn door onvruchtbare vrouwen : Isaac uit Sarah, Johannes de Doper uit Elisabeth, Jezus uit Maria, want Maria had geen man gekend en was aldus in de praktijk zeg maar onvruchtbaar. Bleek achteraf dat die kinderen stuk voor stuk sterke geesten waren... die eigenlijk niet aardsgebonden waren maar het aardse overstegen, en de Vader erkenden als hun Vader... Zou het dan niet wenselijk zijn dat ook wij moeder aarde, het aardse denken, proberen te overstijgen ?

de Onzichtbare wordt zichtbaar...

De Hebreeën mochten God niet zien, moesten hun gezicht bedekken als Hij "verscheen". God was voor hen dus onzichtbaar. En toch... Eerst was er Mozes die God vermoedde in de brandende struik en verder vermoed ik God zichtbaar in engelen die een leidinggevende rol spelen in een sterk verhaal. Ik denk hierbij aan de drie mannen(engelen) die Abraham bezochten en hem de geboorte van zijn zoon voorspelden, Isaak. Abraham en Sarah waren duidelijk in de onvruchtbare fase, maar het wonder geschiedde. God hield Zijn belofte... In het verhaal rond Sodom en Gomorra verschenen er ook twee engelen die Lot, de neef van Abraham, aanspoorden met zijn familie de streek te verlaten zonder omzien. Achter hen zou alles verwoest worden omwille van het onnatuurlijke sexueel gedrag van de inwoners. En Lot werd gered... In beide gevallen zie ik achter die engelen het beeld van God, een directe communicatie naar de mens toe. Trek ik de lijn door, dan beland ik bij Jezus onder de Joden, de Zoon, het nevenbeeld van God de Vader. Jezus wordt de zichtbare God voor Israël en de mensheid. "Wie Mij ziet, ziet de Vader"...

Adam is geen man...

Adam is geen man, Eva geen vrouw ! Het Bijbelboek Genesis leest als een verhaal, maar dat is het niet. Het is een trachten in woorden naar de waarheid, in beelden beschreven. Adam is de Zoon die God wil, naar zijn beeld en gelijkenis. Adams Geest is Gods Geest, Hij is God in God. Adam was eerst geen manneke in klei, God is geen pottenbakker. Eva staat voor moeder aarde, de kosmos, de materie. En die is niet gemaakt uit een rib van Adam, het manneke in klei. De val brengt Adam in de materie(Eva). Het Kind, dat wij in oorsprong zijn en eeuwig zijn, herkent de materie die hem een "zijn" kan schenken buiten God, althans dat denkt het Kind, ziet het als een mogelijkheid om anders te zijn dan God. Dit is de grote illusie, beschreven in het boek Genesis. En zelf God zijnde realiseert het Kind die illusie, want Het is God in God, wat Het wil geschiedt. Zodoende stelt Het vast dat de materie op Hem gelijkt, uit Hem gekomen is, dus Hij beschouwt zich als materie, wat Hem in een situatie van worden en ontworden binnen de tijd plaatst. Het Kind gelooft dat Het eindig geworden is, dat Het Zijn eeuwig statuut verloren is ! Maar dat is waan. De Vader kent geen illusie, Hij wil en Heeft de Zoon in Hem en wat voor de Zoon illusie is kent Hij niet. De Zoon moet enkel zijn illusie opgeven, uit Zijn tweeslachtig "zijn" stappen en Hij zal zich herinneren dat Hij in de Vader "is".