en er was licht...

alles draait om de Zoon...

Alles draait om de Zoon, die eigenlijk ook een nomaden leven leidde : niet op zoek naar iets zoals wij, nee, Hij wilde zijn Geest uitbreiden naar alle anderen, Zijn Liefde voor de Vader als Zoon kenbaar maken aan iedereen. Ook wij moeten niet op zoek gaan, maar wel ook uitbreiden wat de Zoon in ons teweegbrengt, Hij treedt in ons als wij dat toelaten, zo wordt ook de Liefde voor de Vader onze essentie en verdwijnt elk verschil tussen ons. Dit is dus geen toekomst, maar een "nu" aanvaarden van het Kind van de Vader te zijn. Dat is volgens mij de terugkeer van Christus : Hij is nooit weggeweest, alleen nemen we zijn aanwezigheid niet waar. Hij is in ons, als ook wij het Kindschap aanvaarden, onze Oorsprong herinneren. Ik wil de Herder in mij laten regeren als een enige Vriend die mij weer Kind maakt, Kind van God, en Hij is mijn enige leider, machteloos in de wereld, maar Hij is Liefde en Waarheid die door de wereld niet gekend wordt. Voor mij mag de wereld nog een tijdje draaien, ik ben niet meer geïnteresseerd, heb alles geprobeerd en laat de zaken maar draaien. Als we mekaar ooit ontmoeten, bedenk dan dat ik een Kind ben.

God werd verbrand...

engelen en duivels...

Volgens de Bijbel waren in oorsprong alle engelen heilig, sommigen werden afvallig aan God en zo kwam Satan op de proppen... Engelen werden veelal begrepen als boodschappers van de Allerhoogste, denk maar aan de drie engelen die aan Abraham de geboorte van Isaac boodschapten. Dus er waren er na een tijdje goeden en slechten. Qua karakter lijken ze dus goed op de mensen, ze zijn net als de mensen door God geschapen, maar ze hebben geen lichaam : een handicap of een deugd ? Ze brengen een boodschap : de goede engelen een boodschap uit de hemel veronderstel ik, de slechten (duivels), een boodschap van Satan. Zouden God en Satan er een soort internetweb op nahouden om met de mensen te communiceren ? Ik denk het niet. Volgens mij zijn bepaalde mensen, op een bepaald ogenblik, begeesterd, de Geest overheerst hen zonder dat ze het misschien beseffen, en zo geven ze aan anderen een wenk van God, ze zijn op dat ogenblik "engel", anderen dan weer duivel als die hen overheerst. Ik geef een voorbeeld : jaren geleden was ik vier jaar monnik ergens in Frankrijk, in een pas opgerichte orde. Na enige tijd had ik door dat die orde eerder een sekte was. Ik wilde daar weg, maar dat ging niet zomaar. Op een dag lukte het mij daar te vertrekken, te voet met een zware valies op mijn rug, 35 graden warmte en een tocht van twintig kilometer voor de boeg in een bergachtig landschap. Na een paar honderd meter al kwam de overste mij terughalen met zijn wagen, ik weigerde, hij smeekte, en werd tenslotte behoorlijk kwaad. Hij vertrok en ik zette mijn weg verder. Twintig kilometer verder wist ik een veilig onderkomen, maar er was slechts één weg naar ginds en ik moest zeker acht uur stappen over heuvels heen, dus ik zou zeker nog veel lastig gevallen worden door mijn ex-overste en zijn kompanen. Plots stopte er een wagen naast mij, een totaal onbekende bestuurder stapte uit, nam mijn bagage van mijn rug en vroeg waar ik heen wilde. Ik noemde de plaats, die uiteindelijk vlak bij zijn dorp lag. Onderweg vertelde ik mijn wedervaren, hij stopte aan zijn woning en nodigde mij uit voor een babbel met een verfrissend glaasje. s' Avonds bracht hij mij naar mijn bestemming, nam afscheid van mij, en garandeerde mij een mooie toekomst... en zo geschiedde... Ik had een engel ontmoet, iemand die ik nooit eerder gezien had, en ook nooit meer terug zal zien.

ik heb mij vergist...

de orde van God, onze wanorde...

Wanorde is ondraaglijk voor ons verstand. Het verstand schept orde als verdedigingsmiddel voor zichzelf. In de orde voelt het zich veilig, orde voorspelt wat er komen zal en schikt wat er gisteren gebeurde. Orde is voor het verstand het beste aanvals- en verdedigingsmechanisme. Het verstand wil enkel heersen over alles en iedereen en duldt geen inmenging, ook niet van jezelf, het is pure natuur die zichzelf verdedigt als opperrechter. God is dus een ramp voor het verstand. Het kan met God geen kant uit, het kan God nergens indelen, de logica en de orde van God zijn voor het verstand pure wanorde, dus gevaarlijk, God is de rivaal die moet uitgeschakeld worden. Daarvoor gaat het verstand heel spitsvondig tewerk : het verslaat God met orde, berekening vanuit zijn eigen ego-instelling. Het redeneert van op zelfgemaakte peilers die het niet wil loslaten uit schrik te verliezen, te sterven... Griekse filosofen zoals Aristoteles (later in het westen overgenomen en bewerkt door Thomas van Aquino) gingen alles catalogeren, indelen, dus orde scheppen met het verstand, en gingen van daaruit redeneren hoe de mens in elkaar stak, hoe God in elkaar stak : een puur menselijke constructie dus, God viel onder het verstand van de mens en kon dus gemanipuleerd worden. Het verstand is dus heer en meester. Ook in de theologie gaat men nog steeds zwaaien met de theorieën vanThomas van Aquino, heden ten dage nog...onvoorstelbaar. De mens werd eerst opgedeeld in een ziel en een lichaam (door een prachtige constructie van Thomas), later in verstand en een lichaam...onze eigen constructie. Het verstand is onze zwakke schakel, een rem op ons "zijn", een duivel die de Geest in ons monddood maakt. Wat ben je met verstand als je tandpijn hebt, een kind verliest of gewoon eenzaam bent ? Het verstand behoort tot het laagste niveau, het dierlijke, en vele mensen denken dat ze hun verstand "zijn". Kijk eens om je heen naar wat het verstand heeft gepresteerd... Als het verstand dan al enkele goede zaken heeft gepresteerd, dan zullen deze goeie zaken altijd ontworpen zijn uit zelfbehoud, winstbejag, eigen overlevingsdrang.

in de nacht...

hoe kan ik ooit bidden ?

Ik wil wel, maar ik zit altijd in het midden. Ik vraag wat ik tekort heb, vraag soelaas voor waar ik pijn heb, en dat lijkt me eerlijk, God kan alles en ik ontbeer veel. Hij is mijn Vader en moet mij wel wat helpen, dat is pure logica nietwaar. Waar zit ik dan fout en komt er geen helpende hand ? Ik bid dat mijn kind zou slagen, het moet een diploma halen, anders komt er helemaal niets van, kan het nooit gelukkig worden... Ik heb recht op een beetje geluk, heb veel tot God gebeden en toch heb ik enorm veel om Hem geleden, dat is toch niet eerlijk ! Wat ik wilde ? Een goeie job, een spetterende gezondheid en zakken vol geld en de mogelijkheid om het te spenderen. Allemaal schone dingen, die me volgens mij gelukkig zouden maken, volgens mij, en daar zit het addertje... wat is geluk of ongeluk en wie ben ik om daar het onderscheid te maken ? Job had alles, dacht hij, en alles werd hem ontnomen, verstoten door zijn omgeving bleef hij trouw aan God en uiteindelijk werd hij beloond. Moet het geluk dan altijd zoveel moeite kosten ? Nee toch, geluk kost moeite als je het wil bereiken op de manier dat je het zelf wil. Ik bid om geluk tot God en wil zelf bepalen hoe dit geluk mij te beurt moet vallen. Wat wil ik dan ? Gelukkig zijn of enkel zelf bepalen hoe het zou moeten gebeuren ? Ik hou me altijd voor de slimme, ik bid, en God moet maar knikken. In een handeltje kan ik de manier van winst bepalen, maar geluk is geen commerce, het is een doel waarvoor ik kan bidden, de middelen om dat doel te bereiken moet ik in Gods handen leggen en gewoon bidden...

als stenen spreken...

In het oude testament stond de steen voor de dood, het oordeel. Denk aan de tien geboden op stenen tabletten, de wetten ten dode of ten leven, denk aan David die de reus doodde met een kei, denk aan de steen die op de leeuwenkuil gelegd werd om Daniël te laten sterven bij de leeuwen, denk aan de talrijke stenigingen in de toenmalige cultuur. Er resten ons ook uitdrukkingen zoals "de steen des aanstoots", "met een steen om de hals in het water geworpen worden..." Stenen markeren een grens in de Bijbel : in het oude testament soms een grens van leven naar dood, en Jezus bracht de ommekeer , de steen werd een grens van dood naar leven. De steen kreeg een andere betekenis, tijdens het openbare leven van Jezus. Hij stopte stenigingen, Petrus werd door Hem de rots genoemd waarop Hij Zijn kerk wilde bouwen. En de steen kreeg zelfs de volle betekenis van Leven. De steen voor Zijn graf werd weggerold, het begin van het verrijzende Leven. De steen die vroeger de dood betekende werd het symbool van Leven door de openbaring van de Zoon Gods... van een evolutie gesproken... Kan de dood voor ons dan ook geen icoon worden dat verwijst naar het eeuwige leven, een icoon overschilderd door de Geest ?

Daniël tussen de leeuwen...

Koning Darius stelde 120 stadshouders aan, en boven hen 3 rijksbestuurders. Bedoeling : het rijk zo productief mogelijk besturen. Bij die drie rijksbestuurders was er Daniël, een buitengewoon begaafd en gelovig man. Hij stak met kop en schouders boven zijn twee collega's uit en de koning overwoog om hem de totale macht over het rijk te geven. Zijn collega's zinden op wraak en vroegen de koning om een wet uit te vaardigen : in het hele rijk mocht niemand gedurende dertig dagen een verzoek richten tot mens of God, enkel tot koning Darius. Daniël werd betrapt toen hij tot zijn God bad, wat verboden was, en de machtsmannen rond de koning eisten de dood van Daniel, tegen de zin in van de koning die Daniël lief had. Maar de koning moest plooien voor de eis van zijn bedienden en Daniël werd in de leeuwenkuil geworpen, tussen de leeuwen, en de kuil werd afgedekt met een steen. De volgende ochtend spoedde de koning zich naar de kuil en hij vroeg : "heeft jou God je gered Daniel?". En deze antwoordde dat God hem gered had, engelen waren gekomen om de muil van de leeuwen te sluiten. Daniël werd in de hoogste eer hersteld en de koning liet mededelen dat iedereen in zijn rijk ontzag moest hebben voor de God van Daniël. Daniël gelooft in God, heeft een krachtige Geest, maar de omgeving wenst hem dood. De mens ontwaakt tussen onmensen, tussen intriges, van bij de geboorte, en er is enkel de Geest Gods die hoop kan geven. De mens leeft met een zware steen op de schouders, een versmachtende last. Leven naar de Geest van God maakt de mens niet populair, in tegendeel, je wordt weggedrumd, belachelijk gemaakt door de woekeraars. Maar God snoert hen de mond, schenkt redding aan de getrouwe...en niet enkel redding, Hij tilt de getrouwe op het hoogste niveau...

de barmhartigheid Gods...

Als ik geloof in de barmhartigheid van God, dan kan ik niet in de zonde geloven. Mijn geloof staat of valt bij die barmhartigheid. Die is niet van de tijd, de zonde wel, en dus vergankelijk... Ik laat mij niet meer angstig maken om dingen die ik doe, om dingen die het lichaam vraagt zonder anderen te beschamen, ik leef, en dat is omgaan met ervaringen die op me afkomen, leven met een lichaam dat zich vragen stelt waarop ik niet kan antwoorden. Ik geloof dat God me vrede zal schenken, Hij stuurt me zachtjes wenken die mijn lichaamsleven overstijgen. Ik wil niet langer beven voor hel en wetten, ik wil ooit in liefde leven met allen, misschien met uitzondering van hen die mij deden beven... Ik ben een fan van God, zo'n fanatieke, en ik weet dat Hij me niet zal laten stikken. En val ik onderweg, meerdere keren, dan nog weet ik dat Hij er is zonder me te willen afbreken. Hij houdt van mij zoals ik ben, en niemand zal daar verandering inbrengen als ik blijf geloven in het Kind in mij, en in de Vader van dat kind.

ge zult geen beelden maken en ze aanbidden...

De mens, zoals wij ons kennen, is het beeld dat het Kind gedacht heeft, gerealiseerd heeft. Realiseren betekent "in de tijd plaatsen". Het Kind van de Vader is God in God, een gewilde, dus geliefde Zoon, eeuwig in de Vader... en wat het Kind denkt, "is", voor het Kind, want het is God. Voor de Vader is er enkel Zijn Kind Zoals Hij het wil. De mens is dus het Gouden Kalf, een gedachtebeeld, een aanbeden illusie, want de mens bemint enkel zichzelf. Het Kind beleefd zijn illusie in de tijd maar vermoedt toch zijn origine, zijn Kind in God zijn. En het wil terug terwijl de illusie het vasthoudt...de tijd beslecht zijn toestand. Terug willen of kunnen maakt echter niets uit. Het Kind gaat terug naar de Vader, want in werkelijkheid is het nooit ergens anders geweest voor de Vader... en dat is de barmhartigheid van God !

zou God onze seksuele uitspattingen bespioneren en veroordelen?

Nee toch, dan ware Hij een klein mensje, geen God, maar een mens zoals wij, een wezen met het verstand tussen de benen. Dan zou Hij de ene mens, die Zijn Kind is, veroordelen voor fouten, en een andere mens, die ook Zijn kind is, beminnen omdat die geen fouten maakt. Dan zou God twee soorten kinderen geschapen hebben : het ene volmaakt, het andere fout. Dan ware God dus niet volmaakt want het kind is het evenbeeld van de Vader. Waarom dan al het seksuele naar de doodzondentheorie overhevelen ? Het lijkt ons ingeprent door zij die alles wat seksueel is verwensen, niet voor hen, maar voor de gewone mensen. Ooit moet je die seksuele schaamte overwinnen, de hel vergeten, je Geest en lichaam weten. Dan pas kun je God buiten de gevarenzone leren kennen, een God die jou wenst te verwennen. Je lichaam leeft, een bepaalde tijd, je leeft ermee en dat is geen zonde, zolang je beseft dat je Kind van God bent. God is je beeld in eeuwigheid, niemand kan je dit ontnemen, ook jijzelf niet, en maak je geen zorgen over je eindigheid...over je seksuele drift die je nooit begrijpt.

Mozes, de ziener, en Aaron de spreker...

Mozes en Aaron waren broers, een duo dat het beeld en de stem van God wereldkundig maakte. Mozes ontwaarde God in de brandende struik, hij zag de tien geboden op stenen tabletten en hij is de enige die ze zag want hij sloeg ze kapot bij het zien van het gouden kalf... Hij stierf bij het aanzicht van het beloofde land... Aaron, zijn oudere broer, was een volksmenner, een sprekend talent dat door God aangesteld werd om de discussie met de Farao te voeren. Hij werd de eerste hogepriester van Israël, maar had zijn kleine kantjes. Het gouden kalf dat de Israëlieten vroegen, toen Mozes niet direct van de berg terugkwam, werd door Aaron toegelaten, gepromoot zeg maar. Hij was een Godgeliefd persoon, maar liet zich gemakkelijk ompraten, en Mozes bad, en Aaron leefde... God spreekt tot mensen, niet tot favorieten, hij zoekt de goeie talenten in de mens om zich te openbaren, de slechte trekjes bestraft Hij niet. Een geduldige Vader zoekt in ons het beste, vergeeft het slechtste, en wenst ons op een hoger niveau, waar Hij op ons wacht met een goddelijk geduld...

Samson, de man die zijn haar kort liet knippen...

Samson, een Hercules figuur, strijdt met de Israëlieten tegen de Filistijnen. Hij beschikte over een onoverwinnelijke kracht en was een doorn in het oog van de Filistijnen. Maar de mens Samson liet zich verleiden door Delila, en deze ontfutselde hem het geheim van zijn kracht, zijn weelderige haardos... Zijn haar werd afgeknipt, hij werd weerloos, zijn ogen werden uitgerukt, hij werd als gevangene de overwinningstrofee van de Filistijnen. Doch zijn haren groeiden terug... De Filistijnen organiseerden een offerfeest in de tempel van Dagan ter ere van de vangst van Samson, en Samson werd daar openbaar belachelijk gemaakt. Hij smeekte God hem nog éénmaal z'n grote kracht te schenken, en deed de steunpilaren wankelen zodat de hele tempel instortte en hijzelf en duizenden Filistijnen vonder er de dood, een genadeslag voor de Filistijnen die de Israëlieten ten goede kwam. Samson, die de kracht van God in zich wist, blundert. Hij verliest daardoor zijn haar of zijn verstand, maar zeker zijn waardigheid. Zijn haren groeien terug, maar toch smeekt hij God om zijn kracht terug te winnen. De kracht zit dus niet in de haren of in het verstand, de kracht zit hem in het Godsbesef. God is de kracht, niet de mens. De mens rekent teveel op zijn fysieke kwaliteiten, op zijn verstand en vergeet die andere logica, de Wil en de Liefde van God...

tien plagen doen de grenzen van Egypte vervagen...

God zond tien plagen over Egypte, opdat het volk van Israël zou kunnen vluchten uit Egypte en leven : (1) het rivierwater verandert in bloed - (2) kikkers overspoelen Egypte - (3) het krioelt plots van ongedierte - (4) wilde dieren trekken in horde Egypte binnen - (5) veepest - (6) zweren bedekken mensen en dieren - (7) dodelijke hagel treft Egypte - (8) sprinkhanen teisteren Egypte - (9) duisternis over Egypte en het offeren van een lam voor de Israëlieten die het bloed op de deurstijlen moeten verven zodat de dood aan hen voorbijgaat - (10) dood van de eerstgeborenen bij de Egyptenaren, en het volk van Israël kan beschikken... Opvallend is dat voor de Israëlieten het offeren van een lam hun uiteindelijke redding inzet, een duidelijke verwijzing naar Christus, het Lam Gods... Was God dan zo'n twijfelaar dat hij tien pogingen nodig had om Zijn volk te bevrijden ? Neen. De auteur van het verhaal bouwt enkel de spanning op om het verhaal waarheidsgevoel te geven. De vlucht uit Egypte is niet zomaar in enkele uren beslist, er zullen daar jaren overheen gegaan zijn tot het moment rijp was voor die volksverhuizing. Het vergaat ons net zo in ons leven : lange tijd is de mens gevangen in zijn eigen intriges, hij is jarenlang zwanger van het Kind in hem dat vrijheid wil. Het ontdekken van het Kind in hem, het Lam Gods, zet de poort open naar die vrijheid. En we hebben allen tien plagen (wenken van God) nodig om het zoeken naar die vrijheid in ons wakker te maken...

de kuise Susanna, en twee geile oude bokken...

Van ongewenste intimiteiten gesproken... Susanna, echtgenote van Joachim, woonde in een kast van een huis met een grote hof, een park met een vijver. De Israëlieten kwamen daar vaak samen, rechtszaken werden daar ook besproken. Twee rechters, twee ouwe bokken, begeerden de mooie Susanna en bespiedden haar stiekem in de tuin, bij de vijver. Het ging van kwaad naar erger. Toen Susanna op een dag wilde baden, deden de beide rechters haar het voorstel om hen terwille te zijn, ging zij daar niet op in, dan dreigden ze ermee Susanna van overspel met een jonge man te beschuldigen. Wilde Susanna haar kuisheid bewaren ten opzichte van iedereen, dan moest ze dus overspel plegen met die twee ouwe bokken. Maar zij weigerde. Daarop schreeuwden de ouwe rechters dat ze Susanna betrapt hadden met een jonge man, overspel dus, waarop een steniging moet volgen. En de rechtspraak geschiedde, de oude rechters kregen gelijk en waren gered... Dan verschijnt de jonge Daniël, waarvan men geloofde dat hij uitzonderlijke kennis bezat. Hij riep allen tesamen in de rechtszaal, en ondervroeg de twee ouwkes afzonderlijk. Bleek dat beiden het overspel gezien hadden, elk op een andere plaats, ze hadden dus alles gelogen. Zij werden gedood, niet Susanna... Ongewenste intimiteiten... Op vandaag een ware plaag, en velen staan voor het dilemma : erop ingaan of een baan verliezen, buigen voor een betere job of voor een groter loon. Rijken profiteren van hun macht en geven onderdanen soms geen keuze. Seks is een betaalmiddel geworden, maar wie betaalt wie ? Ingaan op ongewenste intimiteiten is jezelf verliezen, slaaf worden, en dat wil God niet ! Zijn Kind is vrij, wie daaraan raakt wordt gestraft, niet naar wereldse normen, maar de ware Geest verdwijnt uit hen die het Kind in jou aanraken...

Adam en zijn tweeslachtigheid...

Adam, Gods gewilde Kind, ging weg van de Vader, ging zich verstoppen, en kwam in een wereld van ellende terecht. Het begin van de zwerftocht van de mens, zoals ik mezelf kende vroeger. Maar is die zwerftocht waarheid ? Ik denk het niet, het is een in hoofde gerealiseerde illusie die je als werkelijkheid ervaart... En je voelt dat je terug moet naar je origineel, er is een soort heimwee naar het echte, het hemelse dat je ooit gekend hebt, waar je in waarheid nooit weggeweest bent maar dit besef je niet meer... Ik verwijs naar een uitspraak van Meester Eckhart, dertiende eeuw, een uitspraak die ik ooit gelezen heb en die ik niet meer kan vergeten. Het klonk ongeveer zo : "ik ben uit eigen wil uit God weggegaan, en als ik er terugkeer zal niemand mij vragen waar ik geweest ben, niemand heeft weet van mijn weggaan". Zo ervaar ik de zondeval van Adam, een zondeval die enkel hij in de materie beleeft, hij creëerde een tweeslachtig "zijn" : hij heeft het echte "zijn in God", en creëerde daarnaast het illusoire "zijn in de materie" door eigen wil en alleen door hem als werkelijkheid beleefd. Zijn weggaan uit God wordt dus enkel door hem ervaren, terwijl hij toch eeuwig als gewild Kind van God in God verblijft. Jezus Christus is werkelijk de Zoon van God. Hij leefde onder de mensen, maar had weet van Zijn verblijven in God, en is ons dus werkelijk voorgegaan...

Salomo, de wijze koning die de vrouwen kent...

Koning Salomo, zoon van David, kennen wij als de grote wijze man. Typisch daarvoor is zijn berechting van twee vrouwen. Deze woonden samen en de ene baarde een kind. Enkele dagen later baart ook de andere een kind. Deze tweede vrouw, op een nacht, werd wakker bovenop haar kind, dat zo verstikt was. Ze legde het dode kind bij de eerste vrouw en nam daar het levende kindje weg. Beide vrouwen claimden nu voor koning Salomo het levend kindje. De koning, na wederzijdse uitleg gehoord te hebben oppert het levende kind met een zwaard in tweeën te delen, voor beiden een deel dus...een beetje blufpoker. De tweede vrouw accepteerde het voorstel, omdat, als zij het levende kind niet kreeg, de andere het ook niet mocht hebben. De eerste vrouw echter wilde het kind dan maar wegschenken, opdat het leven zou. Koning Salomo gaf daarop het kind aan de eerste vrouw, de werkelijke moeder, oordeelde hij. Die tweede vrouw toont ons de bezitterigheid van moeders(of vaders), van ouders zeg maar, die hun kinderen verstikken. Ouders die hun kind geen eigen weg laten kiezen, die altijd zelf beslissen wat en hoe het kind moet functioneren, die hun kind gewoon verstikken. God wil dat Zijn Kind vrij is, liefde ervaart en zelf kan oordelen. De eerste vrouw kan haar kind uit handen geven, ondanks haar liefde, als het maar leeft...en ook dat was de visie van de wijze koning Salomo.

was David zo'n braaf manneke ?

Was David zo'n braaf manneke ? Nee, uit heel het verhaal over koning David zien we dat hij zwak was, leefde van hartstochten. En toch werd hij vergeven ! Hij werd het hoofd van de Stam. Vergiffenis is de rode draad in de Bijbel, méér dan een gsm-berichtje van de Vader. De kleine David doodde de reus Goliath met een slinger en een kei, een zege, afgesmeekt van God. David ging echter hoogmoedig een stapje verder : de dood van de reus was een feit, maar hij onthoofdde hem nog achteraf. Geen nobele daad, dacht ik, het was het zich toe-eigenen van een trotse overwinning die dan toch door God geregisseerd was. Eens koning liet hij moedwillig een medewerker ombrengen omdat hij zijn vrouw begeerde. Hij werd verliefd op Batseba, de vrouw van Uria, een strijder van koning David. En David stuurde Uria naar het slagveld, op een plaats waar hij zeker zou omkomen, moord met voorbedachte rade... David kreeg een kind met Batseba, een kind dat later stierf. De vrucht van het kwaad stierf, naamloos, want er was enkel sprake van "het" kind. De vrucht van het ondoenbare moest sterven. En David werd door God vergeven, werd hoofd van de Stam, hoogverheven ! God verheft de kleine mens, tilt deze op een hoger niveau, en blijft erin geloven, hoe zwak die ook moge wezen. We kunnen spreken van een onwereldse barmhartigheid waar geen werelds kwaad tegenop gewassen is.

de verloren zoon, het kind dat zijn vader dood wil...

Het verhaal van de verloren zoon grijpt me sterk aan. Ik vind er mezelf in terug en dat spoort me aan om het heel intens te lezen, en het slot nog eens te beleven. Waar begint de ellende ? De zoon wil de nacht in en eist zijn erfenis op. Met andere woorden, voor hem is zijn vader overleden want wie erft, erft van een afgestorvene. Zijn vader is voor hem dus niemand meer, het ergste wat een vader kan overkomen. Met zijn zakken vol geld gaat de zoon boemelen : als student deed ik eender... Na de kermis kwam de kater, armoede, schuldgevoelens, berouw en de herinnering aan de geborgenheid bij vader. Zou hij durven terugkeren ? Hij kan niet anders... En vader leeft... ontvangt zijn zoon als een koning en veegt de spons over alles. De zoon heeft voor zichzelf de hel verdiend en erft de hemel. Dit is geen wereldse logica ! Eigenlijk is die logica ook mij te beurt gevallen. Na een al te gek leven heb ook ik Vader teruggevonden, of Hij mij. Het verleden lijkt uitgewist zonder mijn toedoen, en God is me nabij. Ik heb de hemel niet verdiend, en toch wacht hij op mij. De bijbel is ons op het lijf geschreven. Ik werd geboren, geworpen in een zee van intriges, oorlog en onvermogen, net als Mozes. Op een bepaald moment had ik mijn vader niet meer nodig, behalve zijn vermogen. Ik trok gewild door de woestijn, zonder Mozes, maar met zijn tien geboden in mijn achterhoofd. Ik ondervond tien plagen, niet die van Egypte, maar plagen die voortvloeiden uit mijn gedrag. Na het zwerven kwam de Zoon aankloppen in mijn bewustzijn. Hij leerde mij de Vader kennen, ontwikkelde in mij het Zoons bewustzijn. Dit is het Bijbelse verhaal, voor mij, voor u, voor ons allemaal...

Jozef, een fotoplaatje van Christus...

"God ervaren als strenge rechter" is het gevolg van onze traditie. Wij leven in een traditie waar "goed" wordt beloond, waar "kwaad" wordt bestraft. De Opperheer moet dan wel een beul zijn voor ons. Maar in de Bijbel zien we al heel vlug een barmhartige God... Vader Jacob beminde Jozef en de kleine Benjamin meer dan zijn andere zoons, omdat het de zoons van zijn lievelingsvrouw Rachel waren. Hij trok Jozef voor en Jozef werd daardoor door zijn broers gehaat. Op zekere dag wordt Jozef er door Jacob op uit gestuurd om te kijken hoe het zijn broers vergaat, die op dat ogenblik de kudde hoeden bij Sichem. Terwijl Jozef op weg gaat, blijken zijn broers het plan te hebben opgevat hem te doden. Ruben, zijn oudste broer, heeft daar bezwaar tegen, want hij wil niet dat er bloed zal vloeien. Als Jozef zijn broers bereikt, wordt hij in een droge put gegooid, en wat later, toen de broers wroeging kregen omwille van hun daad,komen ze op hun stappen terug en verkopen hem aan kooplui, die met een karavaan op weg zijn naar Egypte. De broers maken hun vader wijs dat Jozef door een leeuw is verscheurd. Toen er hongersnood uitbrak verwierf Jozef faam in Egypte, er waren grote voorraden graan door zijn toedoen, en zijn hongerige familie komt naar Egypte naar de graanschuren. Zijn broeders, zeg maar moordenaars, komen er goed van af, worden gered door toedoen van Jozef. Jozef is voor mij de eerste koning van Israël, een beeld van de barmhartige God en van Zijn geliefde Zoon Jezus Christus die door Zijn broeders verloochend werd... Later in de Bijbel echter, door toedoen van de profeten, wordt de beloning en de bestraffing benadrukt : wie goed is krijgt snoep, wie stout is krijgt de roe. Op dat moment hadden de profeten gelijk, het volk moest wakker geschud worden, maar hierdoor werd het beeld van God als strenge rechter wel teveel benadrukt, en tot op heden vrezen de mensen de barmhartige God.

de ark van Noë, de mens in een notedop...

Heeft de ark van Noë ooit bestaan ? Dit keer wens ik negatief te antwoorden. Het verhaal van de grote zondvloed lijkt mij een mythe die ook in andere culturen geciteerd werd. Waarom dan dit verhaal in de Bijbel ? Wat zegt het mij ? Een volk wordt gespaard, wordt een nieuw leven aangereikt... Volkeren degenereren, de mens gaat ten onder aan zijn illusie. Overspoeld door eigen maaksels en toestanden dreigt hij te vergaan. Zelf niet meer bij machte voelt de mens zich hopeloos met als enige toekomst nog : de dood. Maar hij heeft een joker : God. God plaatst de mens weer op zijn niveau, eigenlijk bijna onmerkbaar, zonder schrik aan te jagen. Na een tijd wordt de mens zich bewust van zijn redding, de Geest (witte duif) overtuigt de mens dat hij weer de juiste koers vaart. De Geest lijkt voor de mens een verwaarloosbaar kleinood, niet meer dan een bosduif, en toch zal hij er ooit moeten in vertrouwen, wil hij zijn redding beseffen. De dodelijke zondvloed en de duif zijn de iconen voor het "ego" in de mens en de verlossende Geest.

Jezus, de visser die niet van water hield...

Jezus was een visser die niet van water hield. Hij trok naar de woestijn, de stilte, om na te denken, om Zijn eenheid met de Vader te ervaren. Het water was voor de joden de icoon voor de dood. Denk maar aan Mozes en zijn nomaden die door de opengereten zee trokken en waarbij alle vijanden de dood vonden toen de zee opnieuw ineenvloeide. We kennen ook het verhaal van de enorme zondvloed en de ark van Noë. Jezus loopt over het water, hij zegeviert over de dood. Sterker nog, hij verandert water in wijn, onttrekt de dood aan het water en maakt het levenschenkend. Hij vist niet op vissen, maar werpt de netten uit om de mens te redden uit de dood. En wat is die redding ? Hij geneest, vergeeft zonder vragen allen die in Hem God vinden en spoort de mensen aan met z'n allen één te worden in Hem en de Vader. Spijtig dat zijn volgelingen, de apostelen, Hem niet goed begrepen hebben. Ze misten de boot en hun volgelingen genezen nu met straffen en niet na te leven wetten, ze verloochenen de boodschap van de Visser die niet van water hield.

heeft Mozes ooit echt bestaan ?

Heeft Mozes ooit bestaan ? Dit is een vraag die ik meermaals hoorde. Eerlijk gezegd, ik weet het niet en het interesseert mij ook niet. De Bijbel is geen soap-verhaal, wij zien het misschien zo, maar dat is de Bijbel niet. Feit is, dat op een moment in de joodse traditie, een ander Godsbesef is ingetreden. God was voor de Hebreeën lange tijd een God naast zovele andere goden van andere kulturen, naast bvb. Baäl. Wat veranderde er met Mozes ? De God van de Hebreeën werd een nabije God, die meetrok op avontuur, niet tijdsgebonden, niet plaatsgebonden, Hij werd een meereizende figuur die altijd hielp. In tegenstelling met Baäl, die eigenlijk als God van de vruchtbaarheid seizoensgebonden figureerde, was de God van Israël een gezel in goede en slechte tijden, die altijd bij de hand was. De brandende struik, God, die rond Mozes beschreven wordt, kan net zo goed een beeld zijn van een volk, in vuur en vlam gezet door een Godsbesef, een volk met een stamboom die reikt tot op heden. Er is daar een bewustzijn gegroeid, op korte tijd, bij nomaden, een Godsbesef dat bij een volk zeer snel ingang vond en heel snel als basisgedachte werd aanvaard. Of de katalysator Mozes is of iemand anders, dat maakt voor mij en mijn geloof niets uit.

de Onvruchtbare baart...

Wie "vruchtbaarheid" zegt, denkt aan moeder aarde, de kosmos. Adam, de Zoon, was de Geest Gods ingeblazen, was zijn beeld en gelijkenis. Toch herkende hij zich in moeder aarde, Eva, en beschouwde zich als een gelijke van moeder aarde. Hij stelde dat Eva been van zijn gebeente was, vlees van zijn vlees... een illusie waardoor hij koos voor een persoon te worden, een wezen van pijn en dood...Zoon zijnde... Wie in de Bijbel uit een "onvruchtbare" moeder wordt geboren, wordt gezien als iemand wiens geest zich niet bindt aan het aardse, de kosmos, de materie, maar wel het hogere "zijn" opzoekt. Een vrucht uit de onvruchtbare is een vrucht die niet aan het aardse gebonden is. Zowel in onze gelovige traditie als in andere, blijken er heel wat kinderen gebaard te zijn door onvruchtbare vrouwen : Isaac uit Sarah, Johannes de Doper uit Elisabeth, Jezus uit Maria, want Maria had geen man gekend en was aldus in de praktijk zeg maar onvruchtbaar. Bleek achteraf dat die kinderen stuk voor stuk sterke geesten waren... die eigenlijk niet aardsgebonden waren maar het aardse overstegen, en de Vader erkenden als hun Vader... Zou het dan niet wenselijk zijn dat ook wij moeder aarde, het aardse denken, proberen te overstijgen ?

de Onzichtbare wordt zichtbaar...

De Hebreeën mochten God niet zien, moesten hun gezicht bedekken als Hij "verscheen". God was voor hen dus onzichtbaar. En toch... Eerst was er Mozes die God vermoedde in de brandende struik en verder vermoed ik God zichtbaar in engelen die een leidinggevende rol spelen in een sterk verhaal. Ik denk hierbij aan de drie mannen(engelen) die Abraham bezochten en hem de geboorte van zijn zoon voorspelden, Isaak. Abraham en Sarah waren duidelijk in de onvruchtbare fase, maar het wonder geschiedde. God hield Zijn belofte... In het verhaal rond Sodom en Gomorra verschenen er ook twee engelen die Lot, de neef van Abraham, aanspoorden met zijn familie de streek te verlaten zonder omzien. Achter hen zou alles verwoest worden omwille van het onnatuurlijke sexueel gedrag van de inwoners. En Lot werd gered... In beide gevallen zie ik achter die engelen het beeld van God, een directe communicatie naar de mens toe. Trek ik de lijn door, dan beland ik bij Jezus onder de Joden, de Zoon, het nevenbeeld van God de Vader. Jezus wordt de zichtbare God voor Israël en de mensheid. "Wie Mij ziet, ziet de Vader"...

Adam is geen man...

Adam is geen man, Eva geen vrouw ! Het Bijbelboek Genesis leest als een verhaal, maar dat is het niet. Het is een trachten in woorden naar de waarheid, in beelden beschreven. Adam is de Zoon die God wil, naar zijn beeld en gelijkenis. Adams Geest is Gods Geest, Hij is God in God. Adam was eerst geen manneke in klei, God is geen pottenbakker. Eva staat voor moeder aarde, de kosmos, de materie. En die is niet gemaakt uit een rib van Adam, het manneke in klei. De val brengt Adam in de materie(Eva). Het Kind, dat wij in oorsprong zijn en eeuwig zijn, herkent de materie die hem een "zijn" kan schenken buiten God, althans dat denkt het Kind, ziet het als een mogelijkheid om anders te zijn dan God. Dit is de grote illusie, beschreven in het boek Genesis. En zelf God zijnde realiseert het Kind die illusie, want Het is God in God, wat Het wil geschiedt. Zodoende stelt Het vast dat de materie op Hem gelijkt, uit Hem gekomen is, dus Hij beschouwt zich als materie, wat Hem in een situatie van worden en ontworden binnen de tijd plaatst. Het Kind gelooft dat Het eindig geworden is, dat Het Zijn eeuwig statuut verloren is ! Maar dat is waan. De Vader kent geen illusie, Hij wil en Heeft de Zoon in Hem en wat voor de Zoon illusie is kent Hij niet. De Zoon moet enkel zijn illusie opgeven, uit Zijn tweeslachtig "zijn" stappen en Hij zal zich herinneren dat Hij in de Vader "is".