Adam en zijn tweeslachtigheid...

Adam, Gods gewilde Kind, ging weg van de Vader, ging zich verstoppen, en kwam in een wereld van ellende terecht. Het begin van de zwerftocht van de mens, zoals ik mezelf kende vroeger. Maar is die zwerftocht waarheid ? Ik denk het niet, het is een in hoofde gerealiseerde illusie die je als werkelijkheid ervaart... En je voelt dat je terug moet naar je origineel, er is een soort heimwee naar het echte, het hemelse dat je ooit gekend hebt, waar je in waarheid nooit weggeweest bent maar dit besef je niet meer... Ik verwijs naar een uitspraak van Meester Eckhart, dertiende eeuw, een uitspraak die ik ooit gelezen heb en die ik niet meer kan vergeten. Het klonk ongeveer zo : "ik ben uit eigen wil uit God weggegaan, en als ik er terugkeer zal niemand mij vragen waar ik geweest ben, niemand heeft weet van mijn weggaan". Zo ervaar ik de zondeval van Adam, een zondeval die enkel hij in de materie beleeft, hij creëerde een tweeslachtig "zijn" : hij heeft het echte "zijn in God", en creëerde daarnaast het illusoire "zijn in de materie" door eigen wil en alleen door hem als werkelijkheid beleefd. Zijn weggaan uit God wordt dus enkel door hem ervaren, terwijl hij toch eeuwig als gewild Kind van God in God verblijft. Jezus Christus is werkelijk de Zoon van God. Hij leefde onder de mensen, maar had weet van Zijn verblijven in God, en is ons dus werkelijk voorgegaan...