de verloren zoon, het kind dat zijn vader dood wil...

Het verhaal van de verloren zoon grijpt me sterk aan. Ik vind er mezelf in terug en dat spoort me aan om het heel intens te lezen, en het slot nog eens te beleven. Waar begint de ellende ? De zoon wil de nacht in en eist zijn erfenis op. Met andere woorden, voor hem is zijn vader overleden want wie erft, erft van een afgestorvene. Zijn vader is voor hem dus niemand meer, het ergste wat een vader kan overkomen. Met zijn zakken vol geld gaat de zoon boemelen : als student deed ik eender... Na de kermis kwam de kater, armoede, schuldgevoelens, berouw en de herinnering aan de geborgenheid bij vader. Zou hij durven terugkeren ? Hij kan niet anders... En vader leeft... ontvangt zijn zoon als een koning en veegt de spons over alles. De zoon heeft voor zichzelf de hel verdiend en erft de hemel. Dit is geen wereldse logica ! Eigenlijk is die logica ook mij te beurt gevallen. Na een al te gek leven heb ook ik Vader teruggevonden, of Hij mij. Het verleden lijkt uitgewist zonder mijn toedoen, en God is me nabij. Ik heb de hemel niet verdiend, en toch wacht hij op mij. De bijbel is ons op het lijf geschreven. Ik werd geboren, geworpen in een zee van intriges, oorlog en onvermogen, net als Mozes. Op een bepaald moment had ik mijn vader niet meer nodig, behalve zijn vermogen. Ik trok gewild door de woestijn, zonder Mozes, maar met zijn tien geboden in mijn achterhoofd. Ik ondervond tien plagen, niet die van Egypte, maar plagen die voortvloeiden uit mijn gedrag. Na het zwerven kwam de Zoon aankloppen in mijn bewustzijn. Hij leerde mij de Vader kennen, ontwikkelde in mij het Zoons bewustzijn. Dit is het Bijbelse verhaal, voor mij, voor u, voor ons allemaal...