als stenen spreken...

In het oude testament stond de steen voor de dood, het oordeel. Denk aan de tien geboden op stenen tabletten, de wetten ten dode of ten leven, denk aan David die de reus doodde met een kei, denk aan de steen die op de leeuwenkuil gelegd werd om Daniël te laten sterven bij de leeuwen, denk aan de talrijke stenigingen in de toenmalige cultuur. Er resten ons ook uitdrukkingen zoals "de steen des aanstoots", "met een steen om de hals in het water geworpen worden..." Stenen markeren een grens in de Bijbel : in het oude testament soms een grens van leven naar dood, en Jezus bracht de ommekeer , de steen werd een grens van dood naar leven. De steen kreeg een andere betekenis, tijdens het openbare leven van Jezus. Hij stopte stenigingen, Petrus werd door Hem de rots genoemd waarop Hij Zijn kerk wilde bouwen. En de steen kreeg zelfs de volle betekenis van Leven. De steen voor Zijn graf werd weggerold, het begin van het verrijzende Leven. De steen die vroeger de dood betekende werd het symbool van Leven door de openbaring van de Zoon Gods... van een evolutie gesproken... Kan de dood voor ons dan ook geen icoon worden dat verwijst naar het eeuwige leven, een icoon overschilderd door de Geest ?