ge zult geen beelden maken en ze aanbidden...

De mens, zoals wij ons kennen, is het beeld dat het Kind gedacht heeft, gerealiseerd heeft. Realiseren betekent "in de tijd plaatsen". Het Kind van de Vader is God in God, een gewilde, dus geliefde Zoon, eeuwig in de Vader... en wat het Kind denkt, "is", voor het Kind, want het is God. Voor de Vader is er enkel Zijn Kind Zoals Hij het wil. De mens is dus het Gouden Kalf, een gedachtebeeld, een aanbeden illusie, want de mens bemint enkel zichzelf. Het Kind beleefd zijn illusie in de tijd maar vermoedt toch zijn origine, zijn Kind in God zijn. En het wil terug terwijl de illusie het vasthoudt...de tijd beslecht zijn toestand. Terug willen of kunnen maakt echter niets uit. Het Kind gaat terug naar de Vader, want in werkelijkheid is het nooit ergens anders geweest voor de Vader... en dat is de barmhartigheid van God !