tien plagen doen de grenzen van Egypte vervagen...

God zond tien plagen over Egypte, opdat het volk van Israël zou kunnen vluchten uit Egypte en leven : (1) het rivierwater verandert in bloed - (2) kikkers overspoelen Egypte - (3) het krioelt plots van ongedierte - (4) wilde dieren trekken in horde Egypte binnen - (5) veepest - (6) zweren bedekken mensen en dieren - (7) dodelijke hagel treft Egypte - (8) sprinkhanen teisteren Egypte - (9) duisternis over Egypte en het offeren van een lam voor de Israëlieten die het bloed op de deurstijlen moeten verven zodat de dood aan hen voorbijgaat - (10) dood van de eerstgeborenen bij de Egyptenaren, en het volk van Israël kan beschikken... Opvallend is dat voor de Israëlieten het offeren van een lam hun uiteindelijke redding inzet, een duidelijke verwijzing naar Christus, het Lam Gods... Was God dan zo'n twijfelaar dat hij tien pogingen nodig had om Zijn volk te bevrijden ? Neen. De auteur van het verhaal bouwt enkel de spanning op om het verhaal waarheidsgevoel te geven. De vlucht uit Egypte is niet zomaar in enkele uren beslist, er zullen daar jaren overheen gegaan zijn tot het moment rijp was voor die volksverhuizing. Het vergaat ons net zo in ons leven : lange tijd is de mens gevangen in zijn eigen intriges, hij is jarenlang zwanger van het Kind in hem dat vrijheid wil. Het ontdekken van het Kind in hem, het Lam Gods, zet de poort open naar die vrijheid. En we hebben allen tien plagen (wenken van God) nodig om het zoeken naar die vrijheid in ons wakker te maken...