Daniël tussen de leeuwen...

Koning Darius stelde 120 stadshouders aan, en boven hen 3 rijksbestuurders. Bedoeling : het rijk zo productief mogelijk besturen. Bij die drie rijksbestuurders was er Daniël, een buitengewoon begaafd en gelovig man. Hij stak met kop en schouders boven zijn twee collega's uit en de koning overwoog om hem de totale macht over het rijk te geven. Zijn collega's zinden op wraak en vroegen de koning om een wet uit te vaardigen : in het hele rijk mocht niemand gedurende dertig dagen een verzoek richten tot mens of God, enkel tot koning Darius. Daniël werd betrapt toen hij tot zijn God bad, wat verboden was, en de machtsmannen rond de koning eisten de dood van Daniel, tegen de zin in van de koning die Daniël lief had. Maar de koning moest plooien voor de eis van zijn bedienden en Daniël werd in de leeuwenkuil geworpen, tussen de leeuwen, en de kuil werd afgedekt met een steen. De volgende ochtend spoedde de koning zich naar de kuil en hij vroeg : "heeft jou God je gered Daniel?". En deze antwoordde dat God hem gered had, engelen waren gekomen om de muil van de leeuwen te sluiten. Daniël werd in de hoogste eer hersteld en de koning liet mededelen dat iedereen in zijn rijk ontzag moest hebben voor de God van Daniël. Daniël gelooft in God, heeft een krachtige Geest, maar de omgeving wenst hem dood. De mens ontwaakt tussen onmensen, tussen intriges, van bij de geboorte, en er is enkel de Geest Gods die hoop kan geven. De mens leeft met een zware steen op de schouders, een versmachtende last. Leven naar de Geest van God maakt de mens niet populair, in tegendeel, je wordt weggedrumd, belachelijk gemaakt door de woekeraars. Maar God snoert hen de mond, schenkt redding aan de getrouwe...en niet enkel redding, Hij tilt de getrouwe op het hoogste niveau...