de barmhartigheid Gods...

Als ik geloof in de barmhartigheid van God, dan kan ik niet in de zonde geloven. Mijn geloof staat of valt bij die barmhartigheid. Die is niet van de tijd, de zonde wel, en dus vergankelijk... Ik laat mij niet meer angstig maken om dingen die ik doe, om dingen die het lichaam vraagt zonder anderen te beschamen, ik leef, en dat is omgaan met ervaringen die op me afkomen, leven met een lichaam dat zich vragen stelt waarop ik niet kan antwoorden. Ik geloof dat God me vrede zal schenken, Hij stuurt me zachtjes wenken die mijn lichaamsleven overstijgen. Ik wil niet langer beven voor hel en wetten, ik wil ooit in liefde leven met allen, misschien met uitzondering van hen die mij deden beven... Ik ben een fan van God, zo'n fanatieke, en ik weet dat Hij me niet zal laten stikken. En val ik onderweg, meerdere keren, dan nog weet ik dat Hij er is zonder me te willen afbreken. Hij houdt van mij zoals ik ben, en niemand zal daar verandering inbrengen als ik blijf geloven in het Kind in mij, en in de Vader van dat kind.